Sedacja, sedoanalgezja, uspokojenie...

Rezultatem sedacji jest spowolnienie i stan senności u poddawanego zabiegowi pacjenta.Sedacja polega na wywołaniu u pacjenta stanu głębokiego uspokojenia, połączonego często z płytkim snem.

W czasie sedacji pacjent nie odczuwa strachu ani lęku, jego ruchy są spowolniałe, bardzo wolno albo wcale nie reaguje na to, co się wokół niego dzieje. Jednym słowem pacjent jest w stanie zupełnego zobojętnienia / uspokojenia. Wszystko mu jedno, co się z nim będzie działo.

Stan ten jest konieczny do przeprowadzenia krótkotrwałych, nieprzyjemnych zabiegów, które nie są związane ze zbyt dużym nasileniem bólu. Korzystną stroną sedacji jest również to, że pacjent nie pamięta po zabiegu nieprzyjemnych momentów, związanych z zabiegiem.

Sedacja pacjenta jest często prowadzona przed większymi znieczuleniami, pacjenci otrzymują wtedy, jak mówią, zastrzyk zwany "głupi jasiu". Jeżeli w sedacji używane będą dodatkowo leki przeciwbólowe - mówimy wtedy o sedoanalgezji. Jest często dodatkowym skłądnikiem towarzyszącym głównemu (zasadniczemu) znieczuleniu, np. znieczulenie podpajęczynówkowe z sedacją do operacji artroskopowej stawu kolanowego.


Zabiegi wykonywane w sedacji

Do zabiegów wykonywanych z zastosowaniem sedacji nalezą:

  • Badania endoskopowe: gastrofiberoskopia, bronchoskopia, i rektoskopia, badania układu moczowego: cystoskopia.

  • Zakładanie wszelkiego rodzaju cewników i wkłuć do dużych naczyń tętniczych i żylnych.

  • Prowadzenie badania w rezonansie magnetycznym (NMR) i rentgenowskiej tomografii komputerowej (CT).

  • Przeprowadzanie rentgenowskich, kontrastowych badań naczyniowych – badanie serca, aorty, naczyń nerkowych, szyjnych i mózgowych.

  • Prowadzenie badań inwazyjnych, tomografii komputerowej, rezonansu magnetycznego u dzieci – podstawowym celem sedacji u dzieci jest zapewnienie całkowitego bezruchu oraz uspokojenie dziecka.

  • Wszczepiane rozruszników serca.

  • Sedacja pacjenta jest bardzo często prowadzona w czasie wielu zabiegów w znieczuleniu miejscowym. Połączenie dwóch składników, tj. znieczulenia miejscowego i sedacji powoduje powstanie idealnego stanu, w którym pacjent nie odczuwa absolutnie żadnego bólu a komfort psychiczny pobytu na stole operacyjnym / sali zabiegowej zapewnia mu sedacja. W praktyce wygląda to w ten sposób, że pacjent po zadziałaniu znieczulenia miejscowego „sam” zasypia, na tyle jednak płytko, aby po zakończonym zabiegu mógł się bez żadnej pomocy sam obudzić

Uzyskanie sedacji polega na dożylnym, domięsniowym, doodbytniczym lub doustnym podaniu leków wywołujących stan uspokojenia.

Po zabiegach wykonywanych w sedacji pacjent może udać się do domu (po pewnym czasie), lecz nie może prowadzić samochodu ani obsługiwać maszyn i urządzeń. Nie może także podejmować żadnych ważnych życiowo decyzji. Zobacz też: Chirurgia Jednego Dnia.


18 października 2012